هر چه بود همين بود، نه دروغ بود و نه خيال...

هر چه بود باريدن باران بود و خيال سبك شدن اين بغض.

رؤيا را در واقعيت حل كردن و نوشيدن جرعه اي بيتابي.

دل بستن به نگاهي باراني و صدايي صبور.

مسح دستاني كه هميشه داغ بود از بودن.

هر چه بود داشتن نگاهت بود و باز هم دلتنگي.

هر چه بود همين بود...

تو مي داني چه شد كه من ماندم و اين همه سكوت؟

تو مي داني چه شد كه من ماندم و اين همه دلتنگي؟

تو مي داني چه شد كه من ماندم و اين همه نبودن ِ تو؟

تو مي داني چه شد كه من ماندم و اين همه سرگرداني؟

تو مي داني چرا هر چه اين نگاه ميبارد، اين بغض سبك نمي شود؟!

چقدر گفتم اينهمه بي نشان شدن دلتنگ ترم مي كند؟

چقدر گفتم اينهمه زمزمه نبودن بيتاب ترم مي كند؟

من گفتم اما تو باور نكردي.

دلتنگ تر شدم...

بيتاب تر شدم...

بعد هم من ماندم و خودم!

من ماندم و اين همه فراموشي ِ گاه و بيگاهي كه به نگاهت چنگ مي اندازد!

من ماندم و...

بگذريم!

نمي دانم چرا هميشه براي گرفتن سهممان دير مي رسيم!

هميشه وقتي مي رسيم كه ديگر هيچ نمانده جز حسرت!

نمي دانم من دير رسيدم يا تو زود رفتي!

تنها مي دانم من وقتي رسيدم كه ديگر هيچ نمانده بود از تو و من به همان هيچ قانع!

من به همان هيچ قانع و تو...

آخ كه نمي داني لحظه هاي نداشتنت چه با من كردند!

چقدر آغوش به روي ستاره ها گشودم تا پنهاني عطر تو را برايم بياورند.

چقدر آبي آسمان را به صداقت ابرها قسم دادم كه نازنين را به ياد تو بيندازد.

چقدر عطر باران را به نسيم ها سپردم تا نشاني از من برايت باشد.

نمي داني چقدر مي ترسيدم دلت را تنگ كنم.

مي ترسيدم بگويم نيازمندت هستم و تو صدايم را نشنوي.

مي دانستم از كهنگي نگاهم همه را خوانده بودي!

مي دانستم مي دانستي سرشارم از تو، اما سكوت مي كردي!

پرواز مي شدي در خيالم و من باز مي ترسيدم بيشتر دلتنگت كنم.

اما تو حتي از ترساندن من نمي ترسيدي!

حتي از بغض نگاهم نمي ترسيدي!

حتي از نداشتنم نمي ترسيدي!

و من... باز دلتنگ تر مي شدم...

بيتاب تر مي شدم...

باز هم من مي ماندم و خودم!

من مي ماندم و لمس هميشگي نداشتنت!

من مي ماندم و پايان قصه!

كار از كار گذشته است...باورت مي شود؟!

باورت مي شود قصه تمام شده باشد و نگاه هميشه منتظر من هم.

تو مانده باشي و يك دنيا بي خيالي سرد كه تن لرزان خيالت را رنجور كند.

تو مانده باشي و يك دنيا توجيهتو مانده باشي و يك دنيا دروغ.

تو مانده باشي و يك دنيا خيالات پوچ.

باورت مي شود، قصه تمام شده باشد و تو مانده باشي و هيچ؟

باورت شود!

قصه تمام شد!!!

 تو ماندي و هيچ!

لحظه های مستمند پای عابرها سلام

                                                    لحظه های ناب بی همتا سلام

لحظه های بیست وپنجمین شب ا ردی بهشت

                                                       خاطرا ت خوب ودختری شیدا سلام

نغمه های کودکانه لای دفترهای من

                                                      یاد سرخ درس ومشق وخط نا خوانا سلام                          ازدحام خاطرات تلخ وخون آلود جنگ        

                                                           سفره های شام پرزداغ بی بابا سلام

نوجوان شوخ وشنگ ومست ونا آرام                                                   

                                                           بیقرار غمزه های گرم وبس گیرا سلام

لیل کرد نوعروس خواب بی تعبیر یار

                                                                  نا خوشی روز هجر دختری تنها سلام

مرگ عشوه گر رها در انتظارت مانده است

                                                                 التهاب سرد گور تنگ ونا پیدا سلام 

                                                      صدیقه تکاپو ( رها )

سلام تنها بهانه برای زنده ماندن

وقتی که تو نیستی مرگ رویای قشنگیست

برایت نگفتم که صبحها از خواب با بوسه ای نرم بر پیشانیت تو رو از خواب بلند میکنم وموهات رو شونه میزنم  عاشقانه میبوسمت و دستاتو میگیرم تا با هم روز رو شروع کنیم  ظهرها برات نهار میکشم از هرآنچه که دوست داری و عصر دست در دست تو خیابانهای عاشقی را قدم میزنم

شباهنگام در بسترت قصه ی  عشق رو در گوشت زمزمه میکنم و تورو بدست رویاهایت میسپارم

برات نگفتم که در خیالم در آغوشت میکشم و دردلتنگیهایم سر م رو بر روی شونه ات میگذارم وهای های گریه میکنم

عکس تورو در خیالم به زیباترین حالت قاپ گرفته ام و تو در اون تصویر رویایی عاشقانه خندیده ای

خاطراتمان را با هم بودن و درکنار هم بودنمان را در ذهنم مرور می کنم  اضطزاب ها استرس ها خنده های الکی گریه های راستکی

یادت میاد خاطرات اولین روزی رو که راز دلمون رو بهم گفتیم ونرد عشق باختیم ومن اسیر چشمان زیبا و لبخند محوت شدم

گفتی برام گریه کن همه برای من گریه کردن گفتی تو قلبت از سنگه گفتی تو چشمات خشکه و احساس نداری ولی نبودی که ببینی در نبودنت خون گریه کردم

نمیدونم میدونی که چقدر بی تو تنهام چقدر نمیدونم میدونی که وقتی یک لحظه به نبودنت در کنارم فکر میکنم چه حالی میشم

تو آخرین سرود زندگی یه مردی یه مرد تنها و غریب بی یار ویاور تو این برهوت لم یزرع هستی تو اومدی تا دوباره به من زندگی بدی ودادی

حالا چند وقته که  دیگه احساس میکنم منو نمیخوای دیگه احوالم رو نمیگیری دیگه شبا نمیای تو خوابم دیگه برام دعا نمیکنی دیگه نمیخوای بیام سر راهت دیگه نمیخوای  ..........................

ولی اینو بدون تا زنده هستم و جون در بدن دارم تورودوست دارم چون دوست داشتنی هستی تو رو میپرستم چون پرستیدنی هستی

خدا از من پرسید: « دوست داری با من مصاحبه کنی؟»
پاسخ دادم: « اگر شما وقت داشته باشید»
خدا لبخندی زد و پاسخ داد:
« زمان من ابدیت است... چه سؤالاتی در ذهن داری که دوست داری از من بپرسی؟»
من سؤال کردم: « چه چیزی درآدمها شما را بیشتر متعجب می کند؟»
خدا جواب داد....
« اینکه از دوران کودکی خود خسته می شوند و عجله دارند که زودتر بزرگ شوند...و دوباره آرزوی این را دارند که روزی بچه شوند»
«اینکه سلامتی خود را به خاطر بدست آوردن پول از دست می دهند و سپس پول خود را خرج می کنند تا سلامتی از دست رفته را دوباره باز یابند»
«اینکه با نگرانی به اینده فکر می کنند و حال خود را فراموش می کنند به گونه ای که نه در حال و نه در اینده زندگی می کنند»
«اینکه به گونه ای زندگی می کنند که گویی هرگز نخواهند مرد و به گونه ای می میرند که گویی هرگز نزیسته اند»
دست خدا دست مرا در بر گرفت و مدتی به سکوت گذشت....
سپس من سؤال کردم:
«به عنوان پرودگار، دوست داری که بندگانت چه درسهایی در زندگی بیاموزند؟»
خدا پاسخ داد:
« اینکه یاد بگیرند نمی توانند کسی را وادار کنند تا بدانها عشق بورزد. تنها کاری که می توانند انجام دهند این است که اجازه دهند خود مورد عشق ورزیدن واقع شوند»
« اینکه یاد بگیرند که خوب نیست خودشان را با دیگران مقایسه کنند»
«اینکه بخشش را با تمرین بخشیدن یاد بگیرند»
« اینکه رنجش خاطر عزیزانشان تنها چند لحظه زمان می برد ولی ممکن است سالیان سال زمان لازم باشد تا این زخمها التیام یابند»
« یاد بگیرند که فرد غنی کسی نیست که بیشترین ها را دارد بلکه کسی است که نیازمند کمترین ها است»
« اینکه یاد بگیرند کسانی هستند که آنها را مشتاقانه دوست دارند اما هنوز نمی دانند که چگونه احساساتشان را بیان کنند یا نشان دهند»
« اینکه یاد بگیرند دو نفر می توانند به یک چیز نگاه کنند و آن را متفاوت ببینند»
« اینکه یاد بگیرند کافی نیست همدیگر را ببخشند بلکه باید خود را نیز ببخشند»
باافتادگی خطاب به خدا گفتم:
« از وقتی که به من دادید سپاسگذارم»
و افزودم: « چیز دیگری هم هست که دوست داشته باشید آنها بدانند؟»
خدا لبخندی زد و گفت...
«فقط اینکه بدانند من اینجا هستم»
« همیشه»

براتون آرزوی موفقیت دارم

عشق فروتن است عشق فروتني است از ياد نبريم كه درسرتاسر زندگي خود هرگاه به انسان والايي شايسته ي عشق برخورده ايم نخستين خصلت برجسته اي كه در او يافته ايم فروتني او بوده است و هر قدر درجه ي دانش و فرهنگ وي بالاتر به همان نسبت فروتني او نيز افزونتر است
پس عشق را با اين نخستين خصلت بزرگ و خجسته مي توان بازشناخت عشق نيكي است عشق همه ي نيكي هاي جهان را در خود جمع دارد و به همين سبب نيرومند است به سبب همين نيرومندي است كه مهربان و ايثارگر است و به عكس دمي به اين سنگين دلان و ستمكارگان افسار گسيخته ي سرتا سر جهان بنگريد كه سنگين دلي و ستمكارگي آنان به رغم نيرومندي ظاهريشان حاصل ضعف و پلشتي آنهاست
 

                                    ویژه ولنتاین      بهترین خاطره عمرم با این تصویر

ویژه ولنتاین               

        ولنتاین

قبل از هرگونه بحثی روز ولنتاین رو به همه ی کسانی که

مهر ورزی میکنند و عاشقانه عشق میورزند تبریک میگم

یه پیشنهاد دارم ما چرا باید با هزاران سال سابقه یتمدن

ایرانی آریایی و هزار و چهارصد سال سابقه ی اسلامیت

نباید یه روز رو که با مناسبت های خودمون و با فرهنگ

 خودمون همخوانی داشته باشه رو بعنوان روز مهر ورزی وعشق انتخاب  نکنیم

مگه در قانون اهورایی ما سه اصل اساسی پندار نیک کردار نیک

وگفتار نیک محور عشق به انسانها نیست ومگه دراسلام ما

پیغمبرمون (صلوات الله وسلام علیه ) پیامبر مهر ورحمت نیست

پس چرا باید یه روز از فرهنگ بیگانه روز مهر ورزی باشه ؟

ای عشق! چه زود بی پناهت کردیم

آلوده ی  تهمت  گناهت  کردیم

دیدیم که از شهر تو را می رانند

از دور فقط فقط نگاهت کردیم

ماه (1)

بانو کشید بر سر خود چادری

بانوی عشق بانوی اردیبهشت و ماه

این شعر را ادامه بده تا به ایستگاه

تا می رسی درست سر یک چهار راه

بعدا بپیچ سمت خیابان خاطره

این راه را ادامه گر چه اشتباه

این راه را ادامه بده! هی برو!برو!

اصلا نایست پشت سرت را نکن نگاه

این راه را را ادامه بده می رسی به شعر

این شعر را ادامه بده می رسی به ماه

ابری سیاه خیمه زده روی ایستگاه

باران رسیده زودتر از ما به وعده گاه

ماه (2)

بعد از سلام عرض شود خدمت شما

ما نیز آدمیم بلا نسبت شما

بانوی من زیاد مزاحم نمی شوم

یکعمر داده است دلم زحمت شما

باور کنید باز همین چند لحظه پیش

با عشق باز بود سر صحبت شما

اما!هنوز هم که هنوز است به دلم

سر میزند زنی به قد و قامت شما

انگار سالهاست که کوچیده ای وما

بر دوش می کشیم غم غربت شما

ما درد خویش را به خدا هم نگفته ایم

تا نشکنیم پیش کسی حرمت شما

من بیش از این مزاحم وقتت نمی شوم

بانو خدا زیاد کند عزت شما

 جلیل صفر بیگی

اینجا حلبچه است

صدای بمب، نفیر مرگ، جغرافیای سکوت

هفت هزار سال راه آمده ام

هفت هزار بار مرده ام

هفت هزار بار پرسیده ام

و پاسخ نشنیده ام

هفت هزار بار سرود آزادی سر داده ام

و بر چکاو بلند آرزوهایم ایستاده ام

این جا کردستان است

چند روزی به طراوت عید نمانده است

و ما هفت سین عید را

به عشق آنان که در انتظار نوروز

 اسفند را به لبخند گورهای بی نشان پیوند داده اند

در این مکان چیده ایم

باشد که در بهشت

هفت سین عیدشان در برابر چشمان خدا

سبز سبز چیده شده باشد.

  صدیقه تکاپو

شاید تا همین 5-6 ماه پیش من معنی واقعی عشق رو نمی دونستم سرم بکا رخودم گرم بود وهمیشه یه داغ افسوس ویه اندوه بزرگ کنج دلم جای داشت که خدایا چرا من تنها م و چرا تو هفتا آسمون یه ستاره ندارم که بیاده من نور افشانی کنه و منم بتونم شبای تنهاییم ستارم رو صدا کنم و باهاش درد دل کنم باهاش گریه کنم با بهش بگو بخند داشته باشم .

دلم میخواست کسی رو داشته باشم که نگاهش که دستاش که قلبش که روحش ماله من باشه و بتونم از عمق جان بهش بگم دوست دارم .

سرم رو رو شونه اش بذارم و وقتی دلم گرفت های های گریه کنم دستاش رو بگیرم و با هم خیابون عاشقی رو قدم بزنیم .

دلم میخواست مثل یه مرد پشتوانه ی یکی باشم و دل کسی به من قرص باشه که من تکیه گاهش باشم و بتونه بهم امیدوار باشه برای ادامه مسیرسبز عاشقی .

تا اینکه یه روز از روزهای سبز خدایه فرشته ای سر راهم قرار گرفت وبا اولین لبخندش یه نور امیدی رو تابوند به کنج تاریک وخلوت قلبم اون فرشته اومد و قلبم رو تسخیر کرد اومد و مثل عیسی روح حیات رو دمید تو کالبد مرده ی تن من و من احساس کردم که در اون روز گرم تابستان تازه متولد شد م و معنی زندگی رو تازه فهمیدم .

اون فرشته الان با منه و من و اون همدیگه رو عاشقونه می پرستیم و هر روز روزمون رو با سلام به هم و شروع می کنیم و درآخر شب با شب بخیری گرم و به امید روز خوشی در فردا به هم شب بخیر میگیم .

و من فهمیدم که زیباترین نعمت خدا به انسان همانا عشقست و دعای اینست که خدایا به دوستانت مزه ی ناب شراب عشق را بنوشا ن

                                             آمین